“Teatr osobny” Białoszewskiego
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
ł“Teatr osobny” Białoszewskiego jest ewenementem w historii rozwoju teatru w Polsce i na świecie. Napisane przez poetę pod koniec lat 50. mikrodramaty były realizowane w teatrze domowym przy ul. Tarczyńskiej, a później na pl. Dąbrowskiego. Sztuki te nie posiadały specjalnej fabuły, zdarzeń uporządkowanych ciągiem przyczynowo-skutkowym. Punktem wyjścia każdego przedstawienia był zazwyczaj jakiś fakt językowy, wieloznaczność jakiegoś słowa czy wyrażenia. Biletów na spektakle nie było, rozdawane były za to zaproszenia – na pudełku od zapałek.

W sztukach tych rzadko grali profesjonalni aktorzy. Najważniejszy w nich był sam Białoszewski – autor, scenarzysta, aktor i reżyser w jednej osobie. Na oczach zgromadzonych widzów wyrażał swoją indywidualność. W sztukach tych, podobnie jak w wierszach, Białoszewski ujawniał swoje zafascynowanie przedmiotami, np. łyżką czy miską.

Do najbardziej znanych sztuk „Teatru Osobnego” należą „Wyprawy krzyżowe” i „Osmędeusze”. To drugie przedstawienie przypomina oratorium – utwór instrumentalno-wokalny, w którym przeplatają się pieśni i kwestie aktorów. Pieśni te jednak zostały ułożone z podwórkowych ballad. Widać w tym fascynację Mirona jarmarcznością i kiczem.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Miron Białoszewski - biografia
2  Namuzowywanie - omówienie
3  Rozprawa o stolikowych baranach - analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: “Teatr osobny” Białoszewskiego







    Tagi: